Navigatie

Ria van Loenen en Kubilay Keser

eerst leerling, nu leraar/medewerker: Ria van Loenen en Kubilay Kaser
door Sanne Weiland. Dit artikele verscheen eerder in nieuwsbrief 3


Ria van Loenen zat op school van 1983 tot 1990 en is nu alweer heel wat jaren als roostermaker aan school verbonden. Daarnaast zit ze in de MR en GMR (gemeenschappelijke medezeggenschapsraad). Kubilay Keser hoeft minder lang na te denken over hoe het vroeger als leerling was op school: hij haalde zijn vwo-diploma in 2013 en kwam een paar jaar later alweer terug als stagiair bij Engels.

Hoe oud was je toen je wist dat je docent wilde worden en waarom heb je ervoor gekozen om op je oude school te gaan werken?
Ria: Ik hoor bij het onderwijs ondersteunend personeel. Dus docent worden is op mij niet van toepassing. Maar ik werkte al binnen de stichting waar Schravenlant onder valt, waardoor de overstap van de vorige naar mijn oude school heel makkelijk was.
Kubilay: Ik flirtte al met de gedachte leraar te worden toen ik een jaar of 16 was, maar ik wist het pas zeker op mijn 22e! Ik wist al hoe gezellig de school en de collega’s waren, dat in combinatie met de afstand tot mijn huis (vijf minuten lopen!), maakte de keuze eenvoudig.
 

Wat is jou het meest bijgebleven van jouw schooltijd?
Kubilay: De chaos die we – ikzelf wat minder – veroorzaakten in de brugklas en het spelen in de schoolband. Ook de dag dat meneer Siwpersad (aardrijkskunde) mijn tekening afpakte en verfrommelde tijdens de les is me erg bijgebleven. Het is goed gekomen hoor, uiteindelijk heb ik de tekening opnieuw gemaakt, met een redelijk resultaat 
Ria: De gezelligheid en de reizen.
 

Heb jij docenten gehad die jou hebben geïnspireerd?
Ria: Ja, ik ben dankzij mevrouw Teerlink informatica gaan studeren.
Kubilay: Meneer van Gennip (aardrijkskunde) was voor mij altijd hét voorbeeld van rust en een gevoel van veiligheid in de klas. Dat is iets waarnaar ik ook streef. De leraren van de docentenband en de begeleiding die wij in de leerlingenband kregen, kan ik ook heel erg waarderen. Door met anderen muziek te maken, heb ik pas echt leren spelen en dat is iets wat ik nooit zal vergeten.
 

Is er een leraar die je nog weleens een vraag zou willen stellen?
Ria: Ja! Ik zou meneer Wolbers (biologie) willen vragen of hij nog steeds zo gek is op de band Normaal.
 

Hoe is het om nu collega’s te hebben waar je vroeger bij in de les zat?
Kubilay: Mensen vragen me wel vaker of dat niet ongemakkelijk is, maar ik vind juist het tegenovergestelde: het vergemakkelijkte voor mij het ontwikkelen van een collegiale band. We kenden elkaar immers al.
Ria: Er zijn op dit moment nog maar twee docenten waarvan ik zelf les heb gehad. Toen ik, hiervoor, op het gymnasium ging werken, zat deze nog aan Schravenlant vast. In de pauze ging ik altijd naar de personeelskamer van Schravenlant. Er waren toen nog heel veel docenten waar ik les van had gehad. Ik vond het bij sommige docenten heel moeilijk om ze bij hun voornaam te noemen.
 

Wat is er volgens jou veranderd op Lyceum Schravenlant sinds jouw schooltijd? En wat is er hetzelfde gebleven?
Ria: De school is nog steeds kleinschalig, multicultureel en gezellig. Ik denk wel dat leerlingen nu veel meer een eigen mening hebben.
Kubilay: Er is nu een veel beter muzieklokaal, er staan ook veel meer instrumenten! Dat kan ik wel waarderen! Overigens is het hele gebouw anders natuurlijk. Ik zat eerst hier in het oude schoolgebouw en daarna in het “tussengebouw” aan de Nolenslaan. Net als voorheen is er nog veel diversiteit op school en kunnen de mensen het nog steeds goed met elkaar vinden!

© 2018 - 2019 SCHRAVENLANT 150 JAAR | sitemap | rss | webwinkel beginnen - powered by Mijnwebwinkel