Navigatie

Rick Pappers en Yareth Habermehl

eerst leerling, nu leraar: Rick Pappers en Yareth Habermehl
door Sanne Weiland. Dit artikele verscheen eerder in nieuwsbrief 1

Oud-leerlingen Rick Pappers (37) en Yareth Habermehl (28) zijn nu zelf docent op Lyceum Schravenlant. Rick geeft sinds 2008 scheikunde, Yareth sinds 2016 Engels. Reden om de twee beter te leren kennen!

 

                                                       
Wanneer heb je op Lyceum Schravenlant gezeten? 
Yareth: Van 2002 tot en met 2007.
Rick: Ik heb havo gedaan van 1993 tot 1998 en vwo van 1998 tot 2001.

Hoe oud was je toen je wist dat je docent wilde worden en waarom heb je ervoor gekozen om op je oude school te gaan werken?
Yareth:  Ik was 23 toen ik besloot dat ik docent wilde worden. Ik ben op Lyceum Schravenlant gaan werken, omdat het een school is die er is voor iedereen.
Rick: Ik wist dat pas gaandeweg mijn studie scheikunde aan de Universiteit Leiden. Toen ik dit eenmaal wist ben ik ook vrij snel gaan werken op Lyceum Schravenlant.  Er was een vacature docent NaSk / Scheikunde (NaSk = onderbouwvak natuur-scheikunde, red.) van twaalf lesuren. Ik hoorde via via dat er geen aanmeldingen waren. Ik heb toen gesolliciteerd, ook om meteen te kijken of ik het leuk vond om les te geven.

Wat is jou het meest is bijgebleven van jouw schooltijd?
Yareth: Dat ik mijn docenten altijd een beetje gestoord vond, maar wel heel gepassioneerd en betrokken. Ik had de grootste lol met mijn docenten en klasgenoten en heb daardoor ontzettend veel van ze geleerd. Het gaat niet alleen maar om de vakken, maar ook om de normen en waarden die de school uitstraalt. Dat is de belangrijkste invloed geweest van de school op mijn leven.
Rick: Schravenlant voelde destijds als een tweede thuis. Ik zat in heel leuke bovenbouwgroepen. We zeiden ook altijd tegen elkaar: naar school gaan is leuk, het is alleen jammer dat er ook nog lessen tussendoor komen. Qua sociale contacten was het echt geweldig en vormden we een eenheid. Wij werden niet afgeleid door de mobieltjes de hele dag. Wij maakten lessen interessanter door bijvoorbeeld wedstrijden te houden.

Wat is er volgens jou veranderd op Lyceum Schravenlant sinds jouw schooltijd? En wat is er hetzelfde gebleven?
Yareth: Zowel vroeger als nu is Lyceum Schravenlant een school die staat voor saamhorigheid en passie. Het gebouw is veranderd, maar ook de instelling is veranderd. Schravenlant steekt nu veel tijd in de kwaliteit van het onderwijs. Ook zijn er nu minder schoolfeesten, dat mis ik wel.
Rick: De vakanties zijn nog altijd te kort. Overigens is er ook een hoop veranderd. Als je het het eerste uur vrij was, dan had je geen SOM of internet om het dagrooster te bekijken, we werkten met een telefoonboom. De conciërge belde persoon 1 om door te geven dat het eerste lesuur uitviel. Vervolgens belde die persoon drie andere leerlingen, die drie belden de volgende drie, enzovoort. Natuurlijk werd er gebeld naar huistelefoons, want er waren nog geen mobiele telefoons. Als je dus iemand belde die al op weg was naar school, werd die dus niet gebeld.
Cijfers waren nog niet gedigitaliseerd. Als er toetscijfers waren, dan hing er voor het lokaal een lijstje met cijfers per klas.

Heb je docenten gehad die jou hebben geïnspireerd? Zo ja, op welk terrein?
Yareth: Drie docenten. Mevrouw Vendel en mevrouw Rens hebben me altijd gestimuleerd om mijn Engels verder te ontwikkelen en te blijven lezen. Meneer Van der Sluis gaf ANW (Algemene natuurwetenschappen, red.) en deed dat op de meest bizarre, creatieve manieren. Hij heeft me geleerd dat als je boeiend vertelt de leerlingen de stof beter onthouden.
Rick: Ik kan niet zo zeer zeggen dat één iemand mij heeft geïnspireerd en dat ik nu op deze manier lesgeef. Het is een combinatie van mijzelf en een aantal facetten die ik bij mijn docenten toen zag en die ik me eigen heb gemaakt. Denk dan bijvoorbeeld aan de combinatie: de duidelijkheid en structuur van mevrouw Van der Loo (Nederlands, red.), de gezelligheid en grappen van meneer Bijl (economie, red.) en de scheikundekennis van meneer Van der Goot. Verder heb ik nog steeds onze oud-rector hoog in aanzien: meneer Van der Meijden, een echte gentleman die prachtig over scheikunde kon vertellen!

Hoe is het om nu collega's te hebben waar je vroeger bij in de les zat?
Yareth: Dat gaat me heel makkelijk af, veel makkelijker dan ik dacht! Ik was erg snel gewend aan de veranderde verhouding.
Rick: Dit was in het begin heel erg wennen. Toen ik leerling was, wisten we echt de voornamen van de docenten niet - tegenwoordig weten leerlingen dit ook niet altijd, maar in ieder geval vaker dan vroeger. Toen ik als docent de school weer betrad, was dit ook nog in hetzelfde gebouw als waar ik zelf les had gehad. Zodra ik binnenstapte, voelde ik mij ook echt weer die puberjongen en leek het of ik zelf niet ouder was geworden. Mijn collega’s sprak ik dan ook automatisch aan met mevrouw Vendel, meneer van den Born enzovoort. Waarop ze meteen antwoordden “We zijn nu collega’s, je mag nu … (de voornaam van de docent) zeggen”. Dat gaf meteen een nieuw maar toch ook een vertrouwd gevoel en daardoor was ik al erg snel gewend aan de nieuwe situatie.

Rick sluit af met een laatste overpeinzing: “Er is veel veranderd in de school, net zoals in de maatschappij. Er is echter wel één ding hetzelfde gebleven en dat is mijn gevoel hier in de school. Mede door de huidige collega’s en de leerlingen voelt Schravenlant nog steeds als toen: een tweede thuis…”

© 2018 - 2019 SCHRAVENLANT 150 JAAR | sitemap | rss | webwinkel beginnen - powered by Mijnwebwinkel